Thursday, July 3, 2008

Czy potrzebna jest ekshumacja generała Sikorskiego

Czy potrzebna jest ekshumacja generała Sikorskiego





Czy potrzebna jest ekshumacja generała Sikorskiego dr Mieczysław Ryba (2008-07-03) Aktualności dnia słuchajzapisz



To nie był wypadek

o tragicznej śmierci generała Sikorskiego

To nie był wypadek
Małgorzata Rutkowska, Nasz Dziennik, 04.07.2003
W nocy z 4 na 5 lipca 1943 r. samolot z generałem Władysławem Sikorskim, premierem rządu polskiego i Naczelnym Wodzem, na pokładzie oraz towarzyszącymi mu osobami krótko po starcie w Gibraltarze runął do morza. Zginęli wszyscy pasażerowie i załoga, poza pierwszym pilotem. Katastrofa, wypadek? A może sabotaż i zamach zorganizowany przez służby specjalne? Czyje? Jednego państwa czy kilku? Kto był zainteresowany tym, by generał Sikorski "zniknął" ze sceny politycznej? Od 60 lat nie ma na te pytania wiarygodnych i uczciwych odpowiedzi. Premier rządu polskiego powracał 4 lipca z długiej inspekcji na Bliskim Wschodzie, gdzie wizytował jednostki polskie. W czasie rozmów z władzami brytyjskimi w Kairze zabiegał o przeniesienie jednostek polskich stacjonujących wówczas w Iraku na tereny o lepszych warunkach klimatycznych, by oddziały te lepiej mogły przygotować się do walki z Niemcami. W 1943 r. wojna wchodziła w decydującą fazę, w cieniu frontów rozstrzygał się już kształt polityczny powojennego świata. Generał Sikorski, który oprócz tego, że posiadał talenty wojskowe, był wybitnym politykiem, czynił wszystko, by Polska miała swój godny udział w planach aliantów. Nadchodził czas wypełniania zobowiązań sojuszniczych zaciągniętych wobec rządu polskiego. Wielka Brytania gwarantowała przecież uroczyste stwierdzenie, podpisane przez ambasadora Majskiego i generała Sikorskiego 30 lipca 1941 r., że "sowiecko-niemieckie traktaty z roku 1939 odnośnie do zmian terytorialnych w Polsce straciły swą ważność".

Coraz bardziej niewygodnyAle po Katyniu, gdy Stalin postawił w rozgrywce kartą polską na komunistycznych agentów z PPR, domaganie się przez rząd w Londynie wypełnienia zaciągniętych zobowiązań stawało się coraz bardziej niewygodne dla Churchilla i Roosevelta. Satrapa na Kremlu naciskał na przywódców wielkich mocarstw, by z gabinetu Sikorskiego usunąć ludzi "nieodpowiednich" (czyli nieuległych Moskwie), "a im prędzej to się stanie, tym lepiej". Sowiecki ambasador w USA radził, że Wielka Brytania i USA powinny postanowić, co ma być zrobione i "raczej powiedzieć to Polakom, niż ich pytać".
Upomnienia sowieckie trafiały na podatny grunt. Na konferencji Roosevelt - Eden w Waszyngtonie w drugiej połowie marca 1943 r. uznano, że stosunki z Rosją są głównym problemem polityki anglosaskiej. By pozyskać względy Stalina, propaganda prosowiecka w tak konserwatywnych społeczeństwach, jak amerykańskie czy angielskie, sięgnęła szczytów zakłamania. Gdy w Lesie Katyńskim odkrywano kolejne groby z polskimi oficerami, popularny w USA tygodnik "Life" poświęcił cały numer Związkowi Sowieckiemu: z podobizną Stalina na okładce i portretem Lenina na całej stronie, opatrzonym podpisem: "Był, być może największym człowiekiem nowoczesnych czasów". Czy może dziwić, że dla wielkich tego świata, którzy bili pokłony przed zbrodniarzem wszech czasów i przygotowywali się do oddania mu Polski w niewolę, gen. Sikorski stawał się osobą niewygodną?

Blokada sterów?Po przelocie z Kairu do Gibraltaru i jednodniowym postoju samolot z gen. Sikorskim na pokładzie 4 lipca 1943 r. wystartował w drogę do Londynu. Po starcie maszyna nagle opadła, runęła do wody i w ciągu kilku minut zatonęła. W katastrofie zginęli: jedyna córka gen. Sikorskiego Zofia Leśniowska, gen. Klimecki, płk Marecki, angielski płk Cazalet, por. Ponikiewski, sekretarz Kułakowski i Gralewski, a także doradca wicekróla Indii brygadier Whitley oraz 3 innych Anglików, wojskowych wysokiego szczebla.
Zwłok 5 osób, w tym córki generała, nigdy nie odnaleziono. Uratował się jedynie pilot kapitan Edward Prchala, Czech. Jako jedyny założył kamizelkę ratunkową, choć podobno nigdy wcześniej tego nie czynił w czasie lotu. Na jego zeznaniach powołana po katastrofie brytyjska komisja śledcza oparła swoje ustalenia. Do prac - ale jedynie w charakterze obserwatora - dopuszczono tylko jednego Polaka mjr. inż. S. Dudzińskiego.
Według kpt. Prchali przebieg wydarzeń był następujący: "Zezwolenie na start otrzymałem o godz. 23.10 i natychmiast wystartowałem. Wzniosłem się w powietrze przy szybkości 130 mil na godzinę. Kiedy osiągnąłem wysokość 150 stóp, oddaliłem kolumnę sterownicy od siebie, aby nabrać szybkości. Po uzyskaniu prędkości 165 mil na godzinę chciałem wyciągnąć samolot w górę przez ściągnięcie kolumny sterownicy do siebie, niestety bez rezultatu. Kolumna sterownicy z pewnością zablokowała się. (...) Nagle samolot zaczął zbliżać się do powierzchni morza. Krzyknąłem wówczas do załogi: 'Lądowanie z uszkodzeniem samolotu' i zamknąłem przepustnice gaźników. Samolot natychmiast uderzył o powierzchnię morza i więcej już nic nie pamiętam".
I tę wersję o zablokowaniu sterów - co, jak wspominali piloci obsługujący Liberatory, w tym typie samolotu zdarzało się nie tak rzadko - brytyjska komisja przyjęła za przyczynę katastrofy. W końcowym orzeczeniu wyraziła dziwnie sformułowany pogląd: wypadek "nie nastąpił na skutek sabotażu, lecz na skutek innej przyczyny, której komisja na podstawie dochodzeń nie jest w stanie ustalić". Dlaczego z góry wykluczono sabotaż, nie podając żadnej innej przyczyny?

Prawda utajnionaWersję brytyjską kategorycznie podważył w latach 90. wybitny polski specjalista prof. Jerzy Maryniak z Politechniki Warszawskiej. Dokonując symulacji komputerowej lotu Liberatora, doszedł do wniosku, że samolot był sprawny przez cały okres lotu, sterowany świadomie przez pilota do momentu wodowania. Czy Prchala został zatem zmuszony do utopienia samolotu? Czy pasażerowie samolotu jeszcze żyli w tym momencie? Jeżeli nie, kiedy i przez kogo zostali zabici?
Pytań pojawia się jeszcze więcej, gdy zestawi się inne fakty. W czasie "katastrofy" Liberatora w Gibraltarze przebywał słynny płk Kim Philby z brytyjskiej Secret Service, a jednocześnie, jak ujawniono już po zakończeniu "zimnej wojny", sowiecki agent. Był tam też Iwan Majski, ambasador sowiecki w Londynie. Czysty przypadek czy część misternie przygotowanego planu?
Klucz do rozwiązania zagadki śmierci generała Sikorskiego leży w archiwach brytyjskich. Nieżyjąca już pani Ewa Chapman z Gozdawa-Osuchowskich, w czasie wojny sekretarz parlamentarny dyrektora Biura Prezydialnego Adama Romera, pisała w "Naszym Dzienniku", że tylko część materiałów znajdujących się w Public Record Office w Kew została udostępniona. Dokumenty znajdujące się w trzech drewnianych skrzyniach i nieskładowane w Kew, umieszczone w innym miejscu, które znane było pani Chapman, opatrzone zostały adnotacją "top secret" i "nie do otwarcia przed upływem dwustu lat". ("Londyn ukrywa prawdę", "Nasz Dziennik", 5-6.09.1998 r.).
Być może prawdy o tym, co naprawdę wydarzyło się w Gibraltarze 4 lipca 1943 r., nie dowiemy się nigdy, bo brytyjskie archiwa służb specjalnych nie podlegają odtajnieniu. Przyznał to w odpowiedzi na interpelację posła Leszka Murzyna w maju 2002 r. minister Cimoszewicz. "Strona brytyjska nie przewiduje żadnych wyjątków od zasady nieujawniania akt tych służb". A więc władze polskie z góry kapitulują, rezygnując z dotarcia do prawdy o śmierci generała Sikorskiego! Czy to brak odwagi, by zmierzyć się z trudną, choć może gorzką prawdą, czy coś więcej?
O tym, że katastrofa w Gibraltarze nie była zwykłym wypadkiem czy błędem pilota, przekonani byli nie tylko pogrążeni w żałobie Polacy, ale i ludzie, którzy pociągali za sznurki wielkiej polityki. Znany historyk Władysław Pobóg-Malinowski cytuje opinię Sumnera Wellesa, w 1943 r. amerykańskiego podsekretarza stanu, że generał Sikorski nie zginął wskutek wypadku lotniczego.

Szpieg wśród najbliższych?Wiele do myślenia dawał fakt, że w ostatniej podróży gen. Sikorskiego nie towarzyszył mu Józef Retinger, jego osobisty sekretarz, szara eminencja rządu polskiego w Londynie, uważany za agenta brytyjskiego, a być może i innych wywiadów. Retinger, spolonizowany Żyd, miał znaczny udział w walce i prześladowaniach Kościoła katolickiego w Meksyku w latach 20. XX w. Był członkiem masonerii; po wojnie zainicjował powstanie Klubu Bilderberg - namiastki rządu światowego; promował tzw. ideę europejską, czyli integrację europejską na zasadach masońskich, dokładnie takich, jakie obecnie realizuje Unia Europejska.
Jako sekretarz generała Sikorskiego nie odstępował go ani na krok, towarzysząc premierowi we wszystkich podróżach zagranicznych. Z wyjątkiem tej ostatniej... Stanisław Kot cytował słowa gen. Sikorskiego, który mówił: "Ostrzegam cię jak najbardziej stanowczo przed tym włóczęgą! Ja nie wiem, dla kogo on pracuje!". Nie zdobył się jednak na odsunięcie Retingera...

Uderzyli w autorytetJakakolwiek nie byłaby przyczyna katastrofy (?) w Gibraltarze, na pewno nagła śmierć gen. Sikorskiego miała odebrać Polakom nadzieję, potężnie zachwiać ich niewzruszonym do tej pory przekonaniem, że sprawa polska jest też sprawą całego wolnego świata. Już w pierwszym roku okupacji, wiosną 1940 r. Polacy powtarzali: "Im słoneczko wyżej, tym Sikorski bliżej". Naczelny Wódz był dla nich uosobieniem dumy narodowej i godności, a świadomość, że w Paryżu, a potem w Londynie działa legalny rząd polski, mający uznanie wielkich mocarstw, miała ogromne znaczenie dla bohatersko zmagającego się z okupantami społeczeństwa.
Ci, którzy stali za "katastrofą" w Gibraltarze, a wcześniej za aresztowaniem gen. Stefana Grota-Roweckiego, dobrze rozpracowali psychikę polską. Uderzyli w autorytet, który jednoczył Naród, podrywał ludzi do najbardziej bohaterskich czynów i oporu (Czy może dziwić więc fakt, że to właśnie już na początku okupacji propaganda niemiecka rozpętała ogromną kampanię wymierzoną w Ojca Świętego Piusa XII - opokę duchową Polaków?). Czy jego "zniknięcie" miało sprowokować zrozpaczonych Polaków do nieracjonalnych posunięć? Nie wiadomo.


Do wolnej OjczyznyWydobyte z morza zwłoki gen. Sikorskiego przewieziono na polskim okręcie "Orkan" do Anglii. Podniosłe uroczystości żałobne odbyły się w katedrze westminsterskiej. Trumnę złożono na cmentarzu polskich lotników w Newark.
Doczesne szczątki generała powróciły do Polski, by spocząć na Wawelu wśród innych bohaterów narodowych i wieszczów "równych królom", dopiero w 1993 r., po pierwszych prawdziwie wolnych wyborach. Wcześniej komuniści, zwłaszcza w latach 80., zabiegali w ramach "kupowania" sympatii społeczeństwa o sprowadzenie Sikorskiego do kraju. Na próżno. Zgodnie z wolą rządu w Londynie generał mógł wrócić tylko do wolnej, niepodległej Ojczyzny. Do takiej, o jaką walczył całe życie i za jaką zginął.
Małgorzata Rutkowska, Nasz Dziennik, 2003-07-04

Monday, June 30, 2008

Polish ZEGOTA was the only one organization to save Jews, saved 50000 Jews from Holocaust

Polish ZEGOTA was the only one organization to save Jews, saved 50000 Jews from Holocaust
Czyj jest ten strach? część Polskie obozy koncentracyjne? "Upside Down"

Czyj jest ten strach? część 2 / 2

Polskie obozy koncentracyjne? "Upside Down"

Polish Pilots of the RAF

A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz

Encouraged by Rabbi Israel Singer's, the General Secretary of the World Jewish Congress, statements in 1996 such as " If Poland does not satisfy Jewish claims, it will be publicly attacked and humiliated in the international forum." So it is a plan to deliberately slander Poland's name and manipulate the American public's opinion against Poles. It was permitted to slander Poles now.
Very beautiful. A GREAT HERO overlooked in the post War history.
Irena Sendler

Irena Sendler, a Catholic hero
ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 2/3
Polish ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 3/3


Would you risk your own life and your family's to save another human being ? Brave people. Thanks. ZEGOTA was the cryptonym for the clandestine underground organization in German-Nazi- occupied Poland(1939-1945) that provide assistance to the Jewish people. Irena Sendler(Irena Krzyzanowska,Irena Sendlerowa),Zofia Kossak,Wanda Krahelska, Julian Grobelny, Dobrowolski, Tadeusz Rek, Ferdynand Arczynski, Ignacy Barski, Wladyslaw Bartoszewski, Ewa Brzuska,(Granny) and many others brave people.Splendid


Irena Sendler: A Tribute

enigma code breakers

ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 1/3


Polish ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 3/3


Żegota" ([ʐε'gɔt̪a] (help·info)), also known as the "Konrad Żegota Committee,"[1] was a codename for the Council to Aid Jews (Rada Pomocy Żydom), an underground organization in German-occupied Poland from 1942 to 1945. It operated under the auspices of the Polish Government in Exile through the Government Delegation for Poland, in Warsaw. Żegota's express purpose was to aid the country's Jews and find places of safety for them in occupied Poland. Poland was the only country in occupied Europe where, throughout the war, there existed such a dedicated secret organization.[2]


[edit] Composition
The Council to Aid Jews, Żegota, was the continuation of an earlier secret organization set up for this purpose, called the Provisional Committee to Aid Jews (Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom), founded in September 1942 by Zofia Kossak-Szczucka and Wanda Krahelska-Filipowicz ("Alinka") and made up of democratic as well as Catholic activists. Its members included Władysław Bartoszewski, later Polish Foreign Minister (1995, 2000). Within a short time, the Provisional Committee had 180 persons under its care, but was dissolved for political and financial reasons.[1]

Founded soon after, in October 1942, Żegota was the brainchild of Henryk Woliński of the Home Army (AK). From its inception, the elected General Secretary of Żegota was Julian Grobelny, an activist in prewar Polish Socialist Party. Its Treasurer, Ferdynand Arczyński, was a member of the Polish Democratic Party. They were also the two of its most active workers. Żegota was the only Polish organization in World War II run jointly by Jews and non-Jews from a wide range of political movements. Politically, the organization was formed by Polish and Jewish underground political parties.

Jewish organizations were represented on the central committee by Adolf Bermann and Leon Feiner. The member organizations were the Jewish National Committee (an umbrella group representing the Zionist parties) and the socialist General Jewish Labor Union. Both Jewish parties operated independently also, using money from Jewish organizations abroad channelled to them by the Polish underground. They helped to subsidize the Polish branch of the organization, whose funding from the Polish Government-in-Exile reached significant proportions only in the spring of 1944. On the Polish side, political participation included the Polish Socialist Party as well as Democratic Party (Stronnictwo Demokratyczne) and a small rightist Front Odrodzenia Polski. Notably, the main right-wing party, the National Party (Stronnictwo Narodowe) refused to participate.

Kossack-Szczucka withdrew from participation from the onset. She had wanted Żegota to become an example of pure Christian charity and argued that the Jews had their own international charity organizations. She went on to act in the Social Self-Help Organization (Społeczna Organizacja Samopomocy - SOS) as a liaison between Żegota and Catholic convents and orphanages, where Catholic clergy hid many Jews.[3]

Żegota had around one hundred (100) sections. According to a letter by Adolf Berman, the Jewish Secretary of Żegota, dated February 26, 1977, there were other activists especially meritorious. He mentioned theatre artist Prof. Maria Grzegorzewski, psychologist Irena Solski, Janina Buchholtz-Bukolski*, educator Irena Sawicki*, scouting activist Dr. Ewa Rybicki, school principal Irena Kurowski, Prof. Stanislaw Ossowski and Prof. Maria Ossowski, zoo director Dr. Jan Zabinski* and his wife Antonina*, a writer, the unforgettable director of children's theatres Stefania Sempolowski, Jan Wesolowski*, Sylwia Rzeczycki*, Maria Laski, Maria Derwisz-Parnowski. Great merits had former Senator Zofia Rodziewicz, Zofia Latallo, Dr. Regina Fleszar and others. Beside the university educated people there were commoners like Waleria Malaczewski, Antonina Roguski, Jadwiga Leszczanin, Zofia Debicki*, tailor Stanislaw Michalski, farmers Kajszczak from Lomianki and Pawel Harmuszko, laborer Kazimierz Kuc and many others. – Those with the asterix (*) after their name have been recognized by Yad Vashem as Righteous Among the Nations up to the end of 1999.[4]


[edit] Activities
Żegota helped save some 4,000 Polish Jews by providing food, medical care, relief money and false identity documents for those hiding on the so-called "Aryan" side of German-occupied Poland. Most of its activity took place in Warsaw. The Jewish National Committee had some 5,600 Jews under its care, and the Bund an additional 1,500, but the activities of the three organizations overlapped to a considerable degree. Between them, they were able to reach some 8,500 of the 28,000 Jews hiding in Warsaw, as well as perhaps 1,000 elsewhere in Poland.

Help in the form of money, food and medicines was organised by Żegota for the Jews in several forced labour camps in Poland as well.[2] Forged identity documents were procured for those hiding on the 'Aryan side' including financial aid. The escape of Jews from ghettos, camps and deportation trains occurred mostly spontaneously through personal contacts, and most of the help that was extended to Jews in the country was similarly personal in nature. Since Jews in hiding preferred to remain well-concealed, Żegota had trouble finding them. Its activities therefore did not develop on a larger scale until late in 1943.

The German occupying forces made concealing Jews a crime punishable by death for everyone living in a house where Jews were discovered. Over 700 Poles murdered by Germans as a result of helping and sheltering their Jewish neighbors were posthumously awarded the title Righteous Among the Nations.[5] They were only a small part of several thousand Poles reportedly executed by the Nazis for aiding Jews.[6] It is estimated that some 200,000 Poles were engaged in helping Jews even though the threat of death did act as a deterrent.

Żegota did play a large part in placing Jewish children with foster families, public orphanages and church institutions (orphanages and convents). The foster families had to be told that the children were Jewish, so that they could take appropriate precautions, especially in the case of boys. (Jewish boys, unlike Poles, were circumcised.) Żegota sometimes paid for the children's care. In Warsaw, Żegota's children department, headed by Irena Sendler, cared for 2,500 of the 9,000 Jewish children smuggled from the Warsaw Ghetto.

Medical attention for the Jews in hiding was also made available through the Committee of Democratic and Socialist Physicians. Żegota had ties with many ghettos and camps. It also made numerous efforts to induce the Polish Government in Exile and the Delegatura to appeal to the Polish population to help the persecuted Jews.[7]


Postwar recognition
Many members of Żegota were memorialised in Israel in 1963 with a planting of a tree in the Avenue of the Righteous at Yad Vashem. Władysław Bartoszewski was present at the event.


Quotes
“Żegota is the story of extraordinary heroism amidst unique depravity – compelling in its human as well as historical dimensions. It is a particularly valuable addition to our understanding of the many facets of the Holocaust because Żegota as an organized effort was tantamount to ‘Schindler’s List’ multiplied a hundredfold.” ― Zbigniew Brzeziński

Polish Underground State

History of Poland
General:
^ a b Yad Vashem Shoa Resource Center, Zegota, page 4/34 of the Report.
^ a b Andrzej Sławiński, Those who helped Polish Jews during WWII. Translated from Polish by Antoni Bohdanowicz. Article on the pages of the London Branch of the Polish Home Army Ex-Servicemen Association. Last accessed on March 14 2008.
^ Gunnar S. Paulsson Secret City: The Hidden Jews of Warsaw, 1940-1945 Published 2003 Yale University Press ISBN 0300095465
^ Anna Poraj, Polish Righteous, Those Who Risked Their Lives; see: Rajszczak family, 2004.
^ Chaim Chefer, Righteous of the World: Polish citizens killed while helping Jews During the Holocaust
^ Ron Riesenbach, The Story of the Survival of the Riesenbach Family
^ Paulsson (2002)
(Polish) various authors. in Andrzej Krzysztof Kunert, Andrzej Friszke: „Żegota” Rada Pomocy Żydom 1942–1945. Warsaw: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. ISBN 83-91666-6-0.
(English) various authors (2003). in Joshua D. Zimmerman: Contested Memories: Poles and Jews During the Holocaust and Its Aftermath. Rutgers University Press, 336. ISBN 0813531586.
(English) MS Nechama Tec (1986). When Light Pierced the Darkness: Christian Rescue of Jews in Nazi-occupied Poland. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0195051947.
(English) Tadeusz Piotrowski (1997). Poland's Holocaust. McFarland & Company. ISBN 0-7864-0371-3.
(English) Gunnar S. Paulsson. Secret City: The Hidden Jews of Warsaw, 1940-1945. Yale: Yale University Press, 2002. ISBN 0300095465.
(English) Irene Tomaszewski; Tecia Werbowski (1994). Zegota: The Rescue of Jews in Wartime Poland. Montreal: Price-Patterson.
(English) Irene Tomaszewski; Tecia Werbowski (1994). Zegota: The Council to Aid Jews in Occupied Poland 1942-1945. Price-Patterson. ISBN 1896881157.

Friday, June 13, 2008

Friends of Pope John Paul II Foundation, Inc.


Friends of Pope John Paul II Foundation
Friends of John Paul II Foundation
And
The John Paul II Cultural Center
Cordially invite you to a Mass and Luncheon with
Stanislaw Cardinal Dziwisz
Archbishop of krakow

Wednesday, June 25, 2008

The John Paul II Cultural Center
3900 Harewood Rd. NE
Washington DC
West Plaza Entrance

12:00 Noon Holy Mass
1:30 PM Reception

By reservation only - seating limited

Reception: Donation $75
Payable to Friends of John Paul II Foundation

Friends of Pope John Paul II Foundation, Inc.
9700 Rosensteel Avenue
Silver Spring, MD 20910


--------------------------------------------------------------------------------

Office of the President
Alice Lech Laning
6532 Sunny Hill Court
McLean, VA 22101

703-827-0822
Laning@verizon.net


--------------------------------------------------------------------------------

Newsletter Editor
Mary Lubienska Flanagan, KCSS
1721 Forest Lane
McLean, VA 22101-3323

703-536-7085
703-536-8371 FAX
mflan90753@aol.com


--------------------------------------------------------------------------------

Membership Chair
Gloria Klepczynski
3530 South River Terrace
Edgewater, MD 21037

410-798-8457
gloriak3530@comcast.net


--------------------------------------------------------------------------------

Event Chair
Cecelia Glembocki

(703) 790-1984

Stanisław Dziwisz (born April 27, 1939 in Raba Wyżna), is a Polish Cardinal of the Roman Catholic Church. He is currently the Archbishop of Kraków and has been a cardinal since 24 March 2006. He was most known as a member of the Prefecture of the Papal Household and for his nearly forty years in service as private secretary to Pope John Paul II; Dziwisz was elevated to the rank of titular archbishop during that service. Pope Benedict XVI appointed Dziwisz to his first diocese as the Archbishop of Kraków—an office once held by John Paul II, who, many believe, groomed Dziwisz for the job.

Contents [hide]
1 Overview
2 Adjunct Prefect of the Papal Household
3 Archbishop of Krakow
4 Books
5 Resources



[edit] Overview
Born in the Polish village Raba Wyżna, Dziwisz studied in local seminaries and after successful completion of theological studies was ordained priest on June 23, 1963 for the diocese of Krakow by its auxiliary bishop, Karol Józef Wojtyła. Wojtyła kept Dziwisz on staff as his personal secretary during his time as auxiliary bishop and later archbishop. When Wojtyła was elected pope, Dziwisz continued in the diocese until he was summoned once more for service as private secretary to Wojtyła.

Dziwisz was appointed titular bishop of San Leone and joint head of the Prefecture of the Papal Household on February 7, 1998. He was ordained a bishop on March 19 of that year, the principal consecrator being Pope John Paul II, and the co-consecrators Angelo Sodano, Secretary of State and Franciszek Macharski, the then Archbishop of Kraków. John Paul II elevated Dziwisz to the rank of archbishop on September 29, 2003, still having the titular see of San Leone.

Dziwisz has written a book, scheduled for release on March 4, 2008, entitled A Life with Karol: My Forty-Year Friendship with the Man Who Became Pope.


[edit] Adjunct Prefect of the Papal Household

The coat of arms of Stanisław Cardinal DziwiszAs John Paul's private secretary, Dziwisz issued many statements from the Vatican, occasionally clarifying situations, as in the case of The Passion of the Christ. When John Paul was quoted as saying "It is as it was", possibly suggesting that he supported the controversial Mel Gibson movie, Dziwisz told the press that, "The Holy Father has told no one of his opinion of this film."

Many people said that John Paul and Dziwisz had a father-son like relationship. He slept in a bedroom next to that of John Paul's, was always near him during Mass, and was with him almost every waking moment. During John Paul's papacy, he became one of the most influential voices in the Vatican.

As the health of John Paul declined, some speculated that in light of being one of John Paul's most trusted aides Dziwisz may have been preparing the faithful for the worst. The Roman newspaper Il Messaggero reported that Archbishop Dziwisz mentioned his concern to another Polish priest. According to Vatican sources Dziwisz told the priest, "Pray for the pope, because he's getting worse." [1]

On March 31, 2005 John Paul's condition became serious enough that Archbishop Dziwisz administered the Anointing of the Sick to the Pope. Before the death of John Paul, Dziwisz was reported to have helped him write a message to his staff not to grieve, that he (John Paul) was happy and that they should be too.

When John Paul died on April 2, 2005, Archbishop Dziwisz was at his bedside. According to rules created by John Paul, Dziwisz packed his belongings and was forced to vacate the papal apartments before they were sealed by the camerlengo. It was believed that John Paul had hoped to appoint Archbishop Dziwisz as Archbishop of Krakow and elevate him to become a Cardinal Priest, a post and title the pope had held. A vacancy did not however occur before John Paul's death. It was Pope Benedict XVI who named Dziwisz to the post of Archbishop of Krakow, and later elevated him to cardinal.

During the Mass of Requiem on April 8 for John Paul, Archbishop Dziwisz had the honor of placing a white silk veil over the face of the Pope before the body was lowered into three separate caskets. It was the symbolic last act of service of Archbishop Dziwisz as papal secretary for John Paul.


[edit] Archbishop of Krakow
On June 3, 2005, Benedict XVI appointed Dziwisz as successor to the retiring Macharski as Archbishop of Krakow. It had been suggested that John Paul II has been grooming Dziwisz for the position and was merely waiting for Macharski to retire before making such an appointment. Benedict XVI is believed to have made the appointment as one of the last wishes of John Paul II.

Styles of
Stanisław Cardinal Dziwisz


Reference style His Eminence
Spoken style Your Eminence
Informal style Cardinal
See Kraków

At the consistory of March 24, 2006, Archbishop Dziwisz was raised to the cardinalate, becoming the Cardinal Priest of the Titulus S. Mariae de Populo. It is customary to name the bishops of certain important episcopal sees, such as Kraków, to the College of Cardinals. Dziwisz had also been mentioned as the possible secret cardinal in pectore appointed by John Paul II in 2003, but the pope took this secret to the grave. Dziwisz's elevation to the cardinalate will allow him to participate in any upcoming papal conclaves until his 80th birthday in 2019.

In May 2006, Pope Benedict named Cardinal Dziwisz to be a member of the Congregation for Catholic Education and the Pontifical Council for Social Communications.

Thursday, May 29, 2008

Sunday, May 25, 2008

Dr. Zbigniew Brzezinski, former national security advisor's addresses the topic of transatlantic relations.

Dr. Zbigniew Brzezinski, former national security advisor's addresses the topic of transatlantic relations.

This is the transcript from the former national security advisor's keynote speech.

Saturday, August 18, 2007

Czy moze Kongres Polakow w USA zaakceptowac ten postulat?


Czy moze Kongres Polakow w USA zaakceptowac ten postulat?

Postulat:

Jesli USA nie moze na dzien dzisiejszy calkowicie z niesc wiz dla Polakow
podrozujacych do USA to moze zrobit cos malego jaki dobry pokaz wdziecznosci!!

1. Zniesc jakiekolwiek oplaty dla studentow z Polski oraz osob wymiany naukowo kulturalnej. Trudno mi zrozumiec dlaczego studentka z Lublina przyjezdzajaca na 2-3 miesiace do USA jako ratowniczka na basenie w hotelu Ritz Carlton ma placic $100.00 oplaty w Ambasadzie USA w Warszawie?

2. Zniesc jakiekolwiek oplaty dla emerytow z Polski podrozujacych do USA.
Dlaczego moja matka 73 letnia, ktora chce mnie odwiedzic przed smiercia ma placic $100.00 w Ambasadzie USA w Warszawie?

to sa drobme gesty szacunku dla koalicjanta.

Ale to zobaczymy co Ameryka zrobi dla Polski?
Musimy pamietac co Polska zrobila dla Ameryki.

CC: email wyslane do:

Dr. Susanne S. Lotarski
8101 Connecticut Ave., S-607
Chevy Chase, Md. 20815

President 301-654-9359 slotarski@boo.net
Mr. Richard Wiermanski
Col. Casimir Lenard
Mr. Edward Krauze, Esq.
Ms. Janet Kogut
Vice Presidents
Mrs. Irena Mirecki
4041 Forty-First St.
McLean, VA 22101
Corresponding
Secretary and
Membership Chair 703-241-1149 irena@mirecki.us

Alex Lech Bajan
Polish American
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
EMAIL: alex@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com

Tuesday, August 14, 2007

Polska nie pokryje kosztów bazy


Polska nie pokryje kosztów bazy
Nasz Dziennik, 2007-08-14
Polska nie będzie współfinansowała budowy elementu amerykańskiej tarczy antyrakietowej na terytorium naszego kraju - oświadczył rzecznik prasowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Robert Szaniawski. Według resortu spraw zagranicznych, budowa bazy ma kosztować od 400 do 600 mln USD, z czego większość Amerykanie chcą zainwestować w Polsce, a wykonawcą znacznej części projektu będą najprawdopodobniej polskie firmy.

Robert Szaniawski zapewnił w rozmowie z nami, że nie było żadnych tego typu uzgodnień w rozmowach ze stroną amerykańską. Medialne doniesienia w "Newsweeku" o współfinansowaniu budowy bazy określił jako nieprawdziwe. Witold Waszczykowski, jeden z głównych negocjatorów strony polskiej w sprawie tarczy, ocenił bilans budowy i utrzymania bazy jako niesłychanie korzystny finansowo dla nas, stwierdzając, że Polska nie będzie ponosić żadnych kosztów związanych z amerykańską inwestycją. - Wielokrotnie wypowiadałem się na komisjach sejmowych, iż Polska nie będzie partycypowała w kosztach budowy bazy - stwierdził wiceminister.
- Amerykanie wielokrotnie wspominali, jakie sumy będą inwestowali, aby zbudować tę bazę, a potem co roku ją utrzymywać i w znaczącej większości pieniądze te będą wydawane na terenie Polski - ocenił Waszczykowski.
Wiceminister poinformował, że budowa bazy ma kosztować od 400 do 600 mln USD, z czego większość Amerykanie chcą zainwestować w Polsce, a wykonawcą znacznej części projektu będą najprawdopodobniej polskie firmy. Późniejsza obsługa obiektu to koszt rzędu około kilkudziesięciu milionów dolarów rocznie, w co wchodzą opłaty za media, wodę, prąd, śmieci itd., dokonywane na rzecz polskich podmiotów.
Rozmowy na temat ogólnych warunków wybudowania w Polsce amerykańskiej bazy wciąż trwają i nie doprowadziły jeszcze do żadnych konkretnych ustaleń. Polscy negocjatorzy kładą nacisk nie tylko na kwestie natury ekonomicznej, lecz również sprawy bezpieczeństwa. - Nie jestem w stanie powiedzieć, jak będzie wyglądała ta umowa. Różne są głosy ze strony Stanów Zjednoczonych - powiedział Szaniawski. Dodał, że naszym warunkiem jest wzmocnienie bezpieczeństwa Polski, co może nastąpić na kilka różnych sposobów: współpracy w ramach NATO, zapewnienia bezpieczeństwa przez kontyngent amerykański albo przez wzmocnienie polskich sił zbrojnych, i ta współpraca w ramach wzmocnienia polskich sił zbrojnych też może mieć różny charakter, dotyczyć różnych sfer uzbrojenia i systemów związanych z działaniami w warunkach bojowych, zapewnienia bezpieczeństwa. - To jest bardzo szeroki temat - oświadczył Robert Szaniawski. Zapewnił, że rozmawiamy o tarczy w kontekście politycznym, w kontekście wzmacniania bezpieczeństwa naszego kraju, w związku z tym towarzyszą temu bardzo szerokie rozmowy.
W Czechach, które wyraziły już z godę na instalację elementów tarczy antyrakietowej, pojawiła się wczoraj delegacja około 30 ekspertów amerykańskich, którzy rozpoczęli inspekcję miejsca pod przyszłą bazę radarową. Ma się ona znaleźć w Brdach niedaleko Pragi na terenie bazy wojskowej, na wzniesieniu oznaczonym numerem 718. - Trzeba było tak wybrać miejsce, aby spełniało kryteria geologiczne, logistyczne, a przede wszystkim funkcjonalności radaru. To oznacza nieograniczony widok w kierunku Azji Środkowej, a więc na południowy wschód - powiedział rzecznik czeskiego ministerstwa obrony Andrej Czirtek. W ciągu tygodnia pobytu eksperci sprawdzą warunki geologiczne i dostępność miejsca.
Instalacji elementów tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach od dawna sprzeciwia się Rosja. Równie negatywnie ustosunkowuje się do tego bliski jej sojusznik - Białoruś. Wczoraj Siarhiej Martynau, szef resortu spraw zagranicznych, podkreślił, że lokalizacja elementów tarczy w bezpośrednim sąsiedztwie Białorusi nie jest konieczna. - Mamy nadzieję, że ci, którzy decydują o tej sprawie, kierować się będą rozsądkiem i nie podejmą działań zagrażających stabilności [regionu] - powiedział minister. Dowódca sił lotniczych i wojsk obrony powietrznej Białorusi generał Ihor Azarenok uważa, że przyczyni się to do wzrostu napięć politycznych i wojskowych, a nie do zmniejszenia zagrożenia terrorystycznego.

Anna Wiejak, ZB